|
.
De Doden helpt de Lebenden
Een lütt Gedicht un wahr Geschicht,
Dat mag woll sien, dat glövt jü nicht.
Nee, wat so in de Welt passeert,
Davon hat mancheen noch nich hört:
Lütt Erna wör een seute Deern,
Un all in't Dörp, de harn sei geern.
Doch sei har Kummer, de wör grot,
Sei lach nich mehr, dat wör neNot,
Ihr beide Hänn mit Warzen full,
Un grot un lüttje, dat wör dull!
De Moder läup nah'n Dokter hen
Nun schon een Jahr lang; aber denn,
As nix mehr hülp, da güng sei tau
Ne ole, wise Zauberfrau.
De wüss glieks Rat un segg tau öhr:
Kein Minsch laat hörn von dütt Beschwör.
Um Middernacht, bi Vullmondschien,
In witte Kleed mut Erna sien,
Denn gaht jü up den Kerkhoff rup,
Un Erna seggt de Formel up.
Mit öhre Hänn grippt sei in'n Mond
Un seggt denn, jedet Wort betont:
"All wat ick seih, dat noch vergaht,
Doch wat ick nich seih, dat bestaht!"
So hött sei dat ok richtig dahn -
De Warzen wörn asbald vergahn.
De Doden in öhr keulig Grav
Neihm öhr dat slimme Kranksien af.
HEINRICH BURMEISTER
|
|
